حدیث آرزومندی

نیلوفر

سعید — Tue, 07 Dec 2010 20:06:18 GMT

نیلوفر جان

آدرس وبت را بده تا برایت رمز را بفرستم

آدرست را گم کرده ام خب

درد دلهای پایانی

سعید — Tue, 09 Nov 2010 05:28:27 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

قسمت یازدهم(فصل آخر)

سعید — Sun, 07 Nov 2010 15:20:59 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

فصل آخر(قسمت دهم)

سعید — Sat, 06 Nov 2010 14:10:29 GMT

دو هفته بعد هم زمان تحویل دادن کارهات بود. این بار در کافه هنر قرار گذاشتیم و یه ساعت اونجا بودیم. به خاطر اینکه بهت قول داده بودم اینبار هم انگار نه انگار که دارم با تو حرف میزنم، تو که...

یادته بهت میگفتم همه چی الان بر وفق مرادمه؟ اون موقع هم همین مشکلات الانم رو داشتم اما...موقع خداحافظی بود که گفتی: اگه وقت دارید یکم قدم بزنیم میخوام باهاتون صحبت کنم. اون قدم زنی یک کمی تبدیل شد به پیاده روی دوتایی از انقلاب تا بهارستان! چقدر مزه داد. کلی با هم حرف زدیم و خیلی چیزها برای جفتمان روشن شد جفتمون اشتباهاتمون رو اعتراف میکردیم و از هم عذرخواهی میکردیم. اون روز فقط یکم از حواشی داستان پر رو و کارهایی که اون موقع کردم رو برات تعریف کردم. یادم نبود بهت بگم تو در آن روز تلخ در دانشکدۀ تربیت مدرس در اوج بگو مگویمان وقتی گفتم هنوز دوستم داری بهم با قاطعیت(یا به دروغ)گفتی آره و...

میدونی خیلی ها حتی بعضی از خوانندگان وبلاگم که داستان من و تو رو خونده اند فکر میکنند تو بدی و بی وفا اما اونها فقط ظاهر قضیه رو میدونن. من همیشه به دل پاک و لطیفت نگاه میکنم نه اشتباهاتی که به قول خودت از روی بچگی کردی، همونطور که تو هم همیشه به صداقتم نگاه کردی نه کارهایی که باز از روی جوونی و نادونی کردم. من رو ببخش. اینا رو میگم که همه بدونن اگه صدبار دیگه هم تو بری و باز برگردی، اگه باز ارتباطمون برقرار و دوباره قطع شه، فرقی نمیکنه و تو همیشگی باقی میمونی...

به کسی اجازه ندادم و نمیدم تو رو سرزنش کنه، چون اولا خودمون همه چیز رو و همۀ اشتباهاتمون رو فهمیده ایم، ثانیا همه چیز مربوط به گذشته است و سوم این که من آخه هنوز عاشقم...

لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ عشقبازان چنین مستحق هجرانند

راستی بزار این رو هم برای کسانی که این حرفها رو در وبلاگ میخونن بگم تا مطمئن شن که من به پاکی دل و احساس تو مطمئنم؛ یکی از خوانندگان گفت این عشق نیست، جنونه. گفت تو عشقت رو نسبت به دوست سابقم حتی ابراز میکردی. اما بزار دلایل تو رو براش بگم تا بدونه؛ وقتی درمورد دوست سابقم حرف میزدیم گفتی: سعید تو دختر نیستی و نمیدونی! دوست سابقت با من طوری صحبت میکرد و رفتار میکرد که فقط یه دختر میتونه درک کنه و کافی باشه برای ایجاد علاقه اش. بهم گفتی "دوست سابقم" نصف شبی بهت زنگ میزد وقطع میکرد بهم گفتی: سعید "دوست سابقت" بعضی وقتا چنان از رفتارت ناراحت میشد که انگار من...

میدونی وقتی ازت پرسیدم هنوز دوستش داری یا نه و تو جواب دادی دیگه احساسی بهش نداری چقدر در دلم خوشحال شدم؟

بهت گفتم: تو بهم میگی من خیلی عوض شده ام و برا همین هنوز هستی. من اما گفتم اگه یه آدم از کسی خوشش نیاد حتی اگه طرف خیلی عوض بشه و آدم خوبتر از قبلی بشه، باز تمایلی به دیدنش هم نداره چه برسه به دوستی! گفتم تو میخوای من دوست معتمد و صادقت کنارت باشم و من از این بابت خیلی خوشحالم.

گفتم از اینکه کار به جایی رسیده که انقدر دوباره صمیمی و راحت حرف میزنیم خیلی خوشحالم تو هم گفتی:خوش به حالت!

گفتی این که در میان این همه افراد دروغگو و ناصادق این دوره زمونه من دوست صادقی برایت بوده ام برایت ارزش داره و باعث ادامۀ ارتباطت با منه.

گفتم شاید یه روزی برسه که دیگه باید برا همیشه از هم جدا شیم، هرچند من هیچوقت همچنین اتفاقی رو نمیتونم باور کنم، اما از این به بعد دیگه میخوام تو شاد و خووشبخت باشی و من دیگه مهم نیستم. تو هم فقط لبخند میزدی.من رو ببخش...

هفته های آخر ارتباط ما بود و همچنان با هم در ارتباط بودیم. یه شب بهت پیامک زدم:" امشب دلم یه کم گرفته، اجازۀ درد دل باهات دارم؟ روم نمیشد اول بگم؟ اگه هم حوصله نداری بیخیال جدی نگیر!"

تو: " دله دیگه! کی اذیتت کرده؟"

من:" این شعر ترانه رو شنیده ای؟ ((خدا ما رو برای هم نمیخواست فقط میخواست همو فهمیده باشیم/ بدونیم نیمۀ ما مال ما نیست فقز خواست نیمه مون رو دیده باشیم...)) شعر قشنگیه ولی هیچوقت نخواستم ونتونستم باورش کنم، حتی تصور اینکه این شعر واسم یه حقیقت بشه تلخه، خیلی تلخ."

تو: "سعید، اینجوری حرف نزن دیگه! من دیگه دل رو جدی نمیگیرم. تو هم جدی نگیرش! تو رو خدا دیگه اینجوری حرف نزن که فکر کنم دوباره میخوای سعید سابق بشی! اونوقت دیگه نمیتونم خودم رو ببخشم."

من:" من حالم خوبه، ولی به قول خودت دله دیگه. گناه داره. زیاد هم بیخیالش شیم قهر میکنه میزاره میره."

تو:" من از حرفات اشکی شدم! تو رو خدا مواظب دلت باش! امروز یه وحید۲۲ساله خودکشی کرد! براش طلب آمرزش کردم."

من:" نه بابا دیگه اگه بخوام هم وقتشو ندارم نگران نباش فقط یه درد دل کوچولو کردم. اگه ناراحتت کردم ببخش. امروز یکی از دوستام باهام درد دل کرد، دلم خیلی واسش سوخت. واسه همین تا الان حالم گرفته اس. اونی که خودکشی کرد بچۀ کجا بود؟ میشناختیش؟ راستی میشه برام یه فال بگیری؟"

تو:" نمیشناختمش. نیت کن تا بگیرم"

و فالی که برام گرفته بودی این بود:

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم تبسمی کن و جان بین که چون همی سپرم...

چقدر غزل و فال نابی بود...

من:" از خودم ناراحتم که الکی یه کاری کردم دلت گرفت. آخه میدونم این دل گرفتن هام خیلی موقتیه فردا صبح از بین میره. دیگه حوصلۀ زیاد غصه خوردن ندارم"

بعد ادامه دادم: " هر اشتباه و کار غلطی که قبلا کردم مقصرش خودم بودم. خواهش میکنم انقدر حساس و نگرانم نباش. انقدر واسه کارهای غبطی که قبلا کردم و تکرارش محاله خودت رو مسئول ندون، خواهش میکنم. تو با اعتماد کردنت بهم انرژی و روحیۀ خیلی زیادی دادی، باعث شدی اعتماد به نفسم چند برابر شه و خودم رو پیدا کنم، خیلی ازت ممنونم. شب به خیر

تو:" خوشحالم که این حرف رو میشنومپای درد دل کسی نشین دیگه! خوب نیس! دعا یادت نره! شب به خیر". (این علامت تعجب گذاشتن به جای نقطه، عادت تو بود و کم کم من رو هم ناخودآگاه معتاد علامت تعجب کردی. اما میدونی واقعا چقدر علامت تعجب بین منو تو جا خوش کرده)

فصل آخر قسمت نهم

سعید — Wed, 03 Nov 2010 16:21:30 GMT

آن شب و آن حرفها گذشت و در د فعات بعدی دیگه من در این باره باهات حرفی نزدم. اما به مرور زمان نگران شدی که دوباره من وابسته شم و تبدیل شوم به سعید گذشته.

یادته میگفتی اگه دوباره برام اتفاقی بیفته هیچوقت خودت رو نمیبخشی؟ اما عزیز دلم، تو نمیدونستی که دل من دیگه دل نیست، نمیدونستی که سالهاست آب از سرم گذشته و بدتر از این نمیشه. نمیدونستی که من دیگه حرارت و هیجان و نشاط سه سال پیشم رو ندارم و توانی نمانده که بخواهم حتی آن کارهای وحشتناک رو انجام بدم! انقدر درد در زندگیم چشیده بودم که غم اعظم تو تکمیل کننده اش بود و اندازۀ چند سال بزرگتر از خودم تجربه داشتم و افتاده شده بودم. خوش به حال اونایی که جا افتاده میشن نه افتاده.

آره! من خیلی زود پیر شدم... دیگه خودکشی لازم نیست...

آره! تو پیرم کردی و هیچکس مثل تو نمیتونه جوانی و انر‌‌‌ژی من رو بهم برگردونه، غم نبودن تو چنان در خودم متلاشیم میکنه که همۀ سختی ها و دردهای زندگیم(حتی غم مادرم) پس از اون قرار میگیره

اگه همصدام بودی هیچکی حریفم نمیشد/ کوه اگه رو شونه هام بود کمرم خم نمیشد/ تو اگه مونده بودی...بگذریم! رفتم تو جاده خاکی ها

خلاصه رسیدیم به سال ۸۹ و توفیق زیارت امام رضا(ع) همراه با پدر و خانوادۀ برادرم. در صحن انقلاب روبروی پنجره فولاد نشسته بودم که بهت پیامک دادم:

سلام...خوبی؟ حرم امام رضا(ع) هستم، میخوام دو رکعت نماز زیارت از طرف تو بخونم هرچی خواسته داری تو دلت بکن امیدوارم اجابت شه...ازم کلی تشکر کردی که اونجا به یادتم.

بعد از عید کار ویراستاری میکردم. حقیقتش دلم برات خیلی تنگ شده بود و داشت یه سال میشد که تو رو ندیده بودم. پیشنهاد کار بهونۀ خوبی برای قرار و دیدار تو بود. تو هم پیشنهاد کارم رو قبول کردی و بهار ۸۹ زمان دیدارمان شد( جالبه، این بار تاریخ هیچکدوم از روزهای دیدارمون در ذهنم نمونده، حتی یادم نیست فروردین بود یا اردیبهشت! ببین چقدر عوض شده ام)

بار اول دانشگاه خودتون قرار گذاشتیم و دو ساعتی با هم بودیم، اصلا حرف حاشیه ای نزدیم و مثل دو تا دوست صمیمی همکار با هم حرف میزدیم و گهگاه میخندیدیم. یادته این آهنگ رو برات گذاشتم و تا آخرش رو شنیدی:

خدا رو چه دیدی... شاید با تو باشم شاید با نگاهت از این غم رها شم...

خدا رو چه دیدی...تو شاید بمونی شاید غصه هامو تو چشمام بخونی(یادش به خیر روز شادی بود)

فصل آخر قسمت هشتم

سعید — Tue, 02 Nov 2010 18:27:47 GMT

تا اینکه یه شب باز با پیامک صحبت مهمی باهات کردم و باز...

گفتم میتونم یه سؤال ازت کنم؟ البته تو باید مثل الانت راحت و بی رو دربایستی جوابم رو بدی. دیگه لازم نیست از علاقه ام حرفی بزنم. خودت خوب بهش واقفی. این علاقه ارزشش رو داره که هرکاری از توانم بربیاد واسه به ثمر نشوندش انجام بدم. این ارزش رو داره که تا میتونم رهاش نکنم. چون تو برام ارزش داری! انقدر اصیل، پاک و قدرتمنده که هنوز رابطۀ حداقلی من باهات قطع نشده. اون هم با اینهمه اتفاق و ماجرا...

بعد ادامه دادم که: میخوام با یه قول مردونه با کمک خدا در عرض یک سال همۀ سعی و تلاشم رو انجام بدم تا شرایط با تو بودن رو فراهم کنم. تو میخوای؟ تو میتونی بهم این فرصت رو بدی؟ جوابت هرچی باشه من قبول میکنم و در احترام و ارزشی که برایت قائلم هیچ تاثیری نمیزاره. ببین! حالا نظر تو تایین کننده اس؛ اگه تو نخوای من هیچ کاری دیگه ازم بر نمیاد. اگه میخوای فکر کنی، اگه جوابت منفیه یا هرچی دیگه، فقط بگو. مخلصت هم هستیم.

تو: برای فراهم شدن شرایط ۱سال زمان کمیه. بیش از سه سال زمان لازمه. من پنجاه درصد تصمیم گیرنده ام. نظر و حمایت خانواده ام خیلی مهمه، اونا هم به خیلی از سنت ها پایبندن.

من: راضی کردن پدرت با من! حداقلش اینه که این فرصت رو دارم تا تمام تلاشم رو بکنم. شما چراغ رو سبز کن منم با یه برنامه ریزی حسابی با کمک خدا به هدف و خواسته ام میرسم. تو در جواب یک پیامک سفید فرستادی و من...

من گفتم ایولا خیلی گلی! من دچار سوء تفاهم شدم البته مشکلی نیست به تفاهم تبدیلش میکنیم

خیلی شاد بودم ولی رفتار هیجانی ای از خودم نشون ندادم و واقعا متوجه شدم نسبت به اونوقتا چقدر عوض شده ام. در ذهنم در فکر برنامه ریزی برای آینده ام بودم که نیم ساعت بعد پیامکت اومد:

صبر کنید لطفا، خواهش میکنم، به خدا برق قطع شد دستم اشتباهی خورده، من از این آدما نیستم که از الان واسه روز بعد قول بدم چه برسه یه سال بعد. شرایط این اجازه رو به من نمیده. شما هم لطفا هر حرفی دارین بعد از فراهم شدن شرایط بگین وگرنه در حال حاضر جوابم منفیه.

با خوندن این پیامکت به همون اندازه که بعد از خوندن پیامک سفیدت شاد شدم و هیچ عکس العملی جز لبخند نشون ندادم، حالم گرفته شد و باز هیچ واکنشی جز بغض و قدم زنی در خیابون نداشتم

جواب دام: شوخی کردم. گفتم که دچار سوء تفاهم شدم. دلم نمیخواد دیگه با اصرار بیجا اذیتت کنم و ازم دلخور شی! من درخواست نکردم بلکه یه سؤال کردم و ممنونم که جواب دادی... ادامه دادم: دوست گلم میدونم شرایط خاصی داری! من ازت توقع ندارم اما اگه یک کم دلت با من بود کاری میکردم کارستون

تو خواستی حرف و عوض کنی و گفتی: حالا سؤال من. گفته بودی دعات کنم. چه مشکلی برات پیش اومده؟ دربارۀ موضوع پایان نامه ات فکر کرده ای؟

من مشکلم رو نگفتم اما گفتم هرچی باشه با دعای خیر دوستانی مثل شما حل
میشه. ( تو الان میدونی که من یک مشکل بزرگ نداشتم بلکه مشکلات و مصائب فراوانی داشتم. اون شب روم نشد بهت بگم اما الان میدونی برای چی گفتم دعام کن)

در پیامک بعدی ادامه دادم: اگه امشب با حرفام اذیتت کردم خیلی معذرت میخوام! خیلی از خودم ناراحتم که باز فکرت رو مشغول کرده ام. قول میدم دیگه یک کلمه در این مورد چیزی نگم و تو جواب دادی:

احساس شما خیلی پاک و صادقانه اس و من بر خلاف گذشته برای احساستون ارزش قائلم. اما تصمیم گرفتن خیلی سخته. ومن جواب دادم: ممنون. لطف دارید. درست میگی زندگی شوخی بردار نیست. تصمیم عاقلانه لازمه. شبت به خیر...

دیگه از اون شب به بعد تا مدتها حرفی از علاقه ام و درخواستی برای بازگشتت نکردم و درمورد خیلی چیزهای دیگه همصحبت بودیم. یادته؟...

فصل آخر قسمت هفتم

سعید — Mon, 01 Nov 2010 19:05:06 GMT

آن تابستان تلخ تموم شد و دیگه ارتباطی با هم نداشتیم...

یکی دو ماه به عید مانده و شب میلاد پیامبر(ص) بود؛ خیلی دلتنگت شده بودم. فقط میخواستم بگم دلم برات تنگ شده و توقع جواب پیامکم رو نداشتم . این اولین پیامک من به تو بعد از حدود شش ماه بود:

سلام میبخشید مزاحم شدم؛ فقط میخواستم بگم دلم براتون تنگ شده و عیدتون هم مبارک.

بعد ادامه دادم: خوشحالم از اینکه هیجکس نمیتونه داغ تو رو از دلم پاک کنه و هنوز هستی. میدونی من به بی تو بودن راضی نیستم اما از اینکه هنوز محبت به تو در وجودمه خرسندم، از اینکه با وجود اینهمه ناراحتی و ناملایمات روزگار هنوز کسی هست که خوشبختی و سلامتیش برام از خودم مهمتره خوشحالم.

منتظر جوابت نبودم ولی تو جواب دادی: سلام. خیلی عجیبی،زیاد! من از کار خدا در شگفتم! من نباید جوابتون رو میدادم اما همینجوری بی دلیل جواب دادم. ببخشید! با این حرفها میخوای من رو شرمنده کنی!

من هم جواب دادم که تو چرا شرمنده باشی؟ من شرمنده ام که باز مزاحمت شدم. حقیقتش توقع جواب دادنت رو نداشتم اما ممنونم...

این شروع ارتباط دوبارۀ من و تو بود و دلیل اتفاقهایی که بعد افتاد. از درس و واحدات پرسیدم، از خودت... اما تو دلت خیلی گرفته بود و پیامکی باهام درد دل میکردی. یادته؟ هنوز همۀ اون پیامکهای درد دلت رو دارم و هروقت دلتنگت میشم پیامکهات رو میخونم. گاهی اوقات هم...

چند شب بعد ازت پرسیدم راستی چرا من خیلی عجیبم؟ گفتی: "اینکه هنوز پای حرف دلت هستی عجیبه، اونهم در این روزگار رنگارنگ!" (من گفتم دلیلت خیلی به دلم نشست. ممنونم) گفتی دیگه نگران نیستی جوابم رو بدی چون خیلی آروم و.. شده ام.

بهم از سوء استفادۀ خیلیا از اعتمادت میگفتی و من رو به خاطر صداقتم تحسین میکردی، فکر میکنم همین دلیل جواب دادن تو بود به من. نه؟ تو دلت میخواست من فقط مثل یه دوست قدیمی صمیمی در کنارت باشم و محرم درد دلهات نه یه عاشق. تو بهم اعتماد داشتی و ته دلت نمیخواستی چنین دوستی رو از دست بدی... برا همین ناخودآگاه جواب دادی. نه؟!

من میگفتم: ببخش اگه انقدر راحت باهات حرف میزنم. همه اش به این دلیله که دیگه تصور برگشتنت برام خیلی سخته و من ازت هیچ توقعی ندارم فقط میخوام یه دوست مهربون برات باشم که هیچ توقعی به جز خوشی و شادی خودت رو نداره. اینکه پس از سه سال و اون اتفاقات تلخ و اشتباهات مهلک هنوز صادقانه و راحت میتونم حرف دلم رو بزنم خیلی برام قشنگه. ممنونم. یادته اون اوایل بهم میگفتی با همۀ پسرهایی که دیدی فرق دارم؟ اونوقتا آره، خیلی کارهای عجیبی میکردم اما الان از هرچی آدم که میبینم معمولی ترم. خودم رو یه آدم آروم وسرد احساس میکنم.

از من به خاطر رفتارت در تابستان گذشته عذر خواهی کردی و گفتی که کار خیلی بدی کردی... یادته من چی گفتم: راستش رو بخوای ناراحت شدم اما دوامی نداشت. انقدر واسم عزیزی که دوست ندارم حتی ازت دلخور شم. (آخه میدونی من عاشقم و یه عاشق نمیتونه از معشوقش ناراحت بشه. اصلا نشدنیه ولی... از فرط غصه پیر میشه...) آخ که الان اون پیامک ها رو میبینم، میبینم چقدر با هم قشنگ صحبت کردیم. حیف که نمیشه همه اش رو اینجا نوشت و حرف به درازا میکشه...

من خوشحال بودم. تو دیگه مطمئن بودی من دیگه اون سعید احساساتی و بچۀ سابق نیستم و خیلی نسبت به قبلم تغییر کرده ام. اینا رو خودت هم میگفتی. یادته؟

تا آخر سال۸۸ بدون اینکه حتی تلفنی با هم صحبت کنیم کمابیش به صورت پیامکی همصحبت میشدیم. اونی که همیشه اول پیامک میداد من بودم. آخه تو خیلی مراقب بودی که من دوباره بهت وابسته نشم و تا من پیامک نمیزدم چیزی نمیگفتی.

فصل آخر(قسمت ششم)

سعید — Sun, 31 Oct 2010 18:50:48 GMT

6- بهم ریختگی همه جانبه

دیگه مزاحمش نشدم اما همچنان دوستش داشتم و عشقش اجازه نمیداد حتی به کس دیگه ای فکر کنم. توی یک هنرستان مشغول تدریس بودم که به خاطر وضعیت داغون روحیم و اینکه ناراحتیم به دانش آموزها سرایت نکنه از آنجا آمدم بیرون. اواخر ترم اولم کاملا بهم ریخته بودم و حتی میخواستم در امتحانات شرکت نکنم اما مگر خدا میزاره آیندم خراب شه؟

شکر خدا که در همۀ امتحانا شرکت کردم و قبول هم شدم. اما ترم دوم را که به سال ۸۹ کشیده میشد مرخصی گرفتم.

اما فقط غم او به همم نریخته بود. اعتیاد مادرم به اوج خودش رسیده بود و متاسفانه شیشه و کراک هم مصرف میکرد. وضعیت مالی خونه وحشتناک بود و برادر کوچکم همچنان رفتار عصبی ای از خودش نشون میداد. تصمیمم رو گرفتم و از خانۀ مادرم زدم بیرون و به کمک سیاوش یک خانۀ مجردی گرفتم و رفتم. هرشب تنهایی میرفتم پشت بام، رو به آسمان میکردم و با خدا حرف میزدم و زار زار برای مادرم گریه میکردم. کاش الان هم توانی برای گریستن بود...

چند وقت بعد مادرم همش میگفت برادر کوچکت غمگینه و برگرد خونه. روم نشد بگویم نمی آیم و برگشتم تا دوباره شاهد این دردهای جانکاه باشم. کم کم دیگه عادت کردم. بزارین داستانم رو با "او" و "هو"به اتمام برسونم و همینجا حرفام رو بزنم. آره دوستانم! دیگه به آخرای قصۀ سرنوشتم رسیده ام بزارین یکم درد دل کنم:

نمیدونم چه کنم؟ وضعیت مادرم به جایی رسیده که دچار توهمات زیاد شده و دیگه فقط کارش... یعنی دلم سنگ شده که از این غم بزرگ، زاری نمیکنم؟ چرا اینطوری شد مادرم؟

خدا جون! من براش کاری از دستم برنمیاد. کمک کن. یعنی مادر ۴۶ ساله ام دوباره خوب میشه؟ خدایا اون سرپناهی جز تو نداره و من فقط در حد توانم میتونم بهش برسم. چه کنم؟

دیگه دلم برای آن برادر بزرگترم میسوزه و باهاش قهر نیستم اما کاری ازم براش بر نمیاد...

برادر کوچکترم که بار آخر با وقاحت تمام بهم حمله کرد و باعث شد برای همیشه از خانۀ مادرم بیام بیرون و الان تنها زندگی کنم الان توی اون خونه اس... من دیگه باهاش حرف نمیزنم اما خدایا شکرت که هنوز اون حتی سیگار هم نمیکشه هرچند دوستان و محلۀ نظام آباد جای خوبی برای یه پسر۱۷ساله نیست! خدایا به خودت میسپرمش. خودت شاهدی کاری از دستم بر نمیاد.

خدایا راستی آن برادرم هم که ازدواج کرده الان با ۱۵ میلیون بدهی در زندانه و زن و ۴تا بچه اش زندگی مستاجری غمباری رو میگذرونن. منم تنها کاری که ازم بر میاد اینه که چند روز یه بار برم پیش برادر زاده هام باهاشون بازی کنم تا غم کمتری بخورن.

بزارین از پدرم هم بگم! اون الان سیگار هم نمیکشه ولی بعد از ۲۲سال از نامادریم هم جدا شد و یک زن دیگر گرفت( البته به خاطر جداییش از نامادریم سرزنشش نمیکنم و تا حدودی بهش حق میدم چون زن خیلی تند خویی بود)

میبینید دوستان الان دیگه من چه زندگی ای دارم؟ برای مادرم و برادرام دعا میکنید؟ برای برادر زاده هام دعا میکنید؟...

(تلخ ترین اسرار زندگیمو بهتون گفتم اما پشیمون نیستم چون شماها نشون دادید خیلی گل و مهربونید و قابل اعتماد. اگه اینها در دلم میماند دق میکردم. من رو ببخشید)

خدایا شکرت! بعد از سال ۸۹ و زیارت امام رضا(ع) الان اجازه میدی نمازم رو بخونم و میدونم هنوز این سرنوشت باید ادامه پیدا کنه و باید صبر کنم. ممنونم که دیگه مثل سابق حساس نیستم و زود خودم رو نمیبازم.

فصل آخر(قسمت چهارم و پنجم)

سعید — Sat, 30 Oct 2010 13:46:48 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

فصل چهار(قسمت 3)

سعید — Fri, 29 Oct 2010 10:13:02 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی